اینجا به یاد تو، تک وتنها نشسته ام

هرچند ناامیدم از ... اما نشسته ام

در انتظار قطره ای باران از آسمان

مانند یک صدف لب دریا نشسته ام

پروانه ام که در سرم سودای آتش است

در شعله های شمع، بی پروا نشسته ام

بی بال و پر نمی شود پرواز را نوشت

چون پیله خیال، در رؤیا نشسته ام

ای شهد شعر جاری از شور نگاه تو

در انتظار یک غزل اینجا نشسته ام

#آدم

مشت دل را پیش هر کس وا نکن

راز خود را هرکجا افشا نکن

ما بدیم، اما تو که بد نیستی

خوب من! با ما بدان، بد تا نکن

ما سراپا عیب و پا تا سر گناه

تو بپوشان پرده و رسوا نکن

گاه گاهی زندگی با تلخ ها

گرچه شیرین می شود، اما نکن

زندگانی ضامن فردا نشد

وعده امروز را فردا نکن

قطرگی بگذار تا دریا شوی

یا چو ما اندیشه دریا نکن

میل باغ لاله گر داری به دل

جز میان قلب عاشق جا نکن

در قمار عشق باید پاک باخت

یا ببُرّ از جان خود دل، یا نکن

بازی هفتاد و دو ملت بس است

باز جنگ تازه ای بر پا نکن

#آدم

در خانه دل تو گویی هیچ کس نبود

یک عشق ناله کردم و فریادرس نبود

می خواستم بنوشم از جام صدای تو

حتی شماره های تو در دسترس نبود

گفتم به دل که عقل، منع عشق کرده است

این حکم هم برای آن دیوانه بس نبود

حتی نسیم، بوی گل از او دریغ داشت

در دشت زندگانی اش جز خار و خس نبود

یک بال هم، در آسمان وصل پر نزد

در سرنوشت این کبوتر، جز قفس نبود

سرشاخه های شوق او را سر بریده ای

فصل بهار موسم داس و هرس نبود

دل از سر هوای این دنیا گذشته است

دیوانگی پیری اش، اصلاً هوس نبود

#آدم